Strategie.

Onze eerste bijeenkomst liet me achter met een dubbel gevoel. Aan de ene kant zagen we een grote groep collega’s bijzonder trots op de door hen gemaakte presentaties over henzelf en wat hen in het onderwijs inspireert. Tegelijkertijd was er ook een groepje dat zich heel rustig hield en dat aan het eind van de avond wat verdwaasd leek te vertrekken. Mij bekroop de vraag of het wel goed zou komen.

Het gevoel dat we de collega’s toch meer hadden moeten laten “werken” prevaleerde aan het eind van de avond. Kort overleg tussen de rector, Marieke en mij deed ons besluiten vrij snel in de week erna in elk geval het “huiswerk” op papier aan te leveren.

In de afgelopen week werd duidelijk dat diverse collega’s echt meer behoefte hadden aan directe persoonlijke hulp. Paul maakt met zijn roostermaker een combinatie tussen twee verder in ICT ingevoerde collega’s en mij en de betrokken leraren en roosterde in de week een lesuur overleg in. Dat werd door vrijwel elke collega omarmd.

Nu was het zaak de opdracht duidelijk te formuleren. Ik besloot de suggestie van Marieke, om een mindmap te laten maken met popplet over te nemen maar deze uit te breiden met een keuze uit nog twee andere mogelijkheden, aantekeningen laten maken en delen middels evernote en vocabulaire leren middels Wrts.

Alles lijkt nu klaar om docenten aan het werk te krijgen: de opdracht, de hulp voor de opdracht, de deadline.

Ik zie uit naar de eerste bijeenkomst met de groep. Vooral omdat ik in deze groep kan oefenen wat Fred Korthagen en Bob Koster me geleerd hebben af gelopen donderdag. Voor mij dus ook leren… Met het Vesit model… zie onder meer deze tekst

Weerstand?

Iets nieuws leren kan zeer doen. Behalve als je een kind bent, blijkbaar. Daar vind je bruisende energie als er iets nieuws te leren valt. Waar dat enthousiasme gefrustreerd raakt weet ik niet precies, maar ik verdenk ouders en het onderwijs, waarbij feedback op vooral wat je niet kan wordt onderstreept. Als je maar vaak genoeg hoort dat wat je maakt of bedenkt niet deugt, ga je er vanzelf in geloven.

In de klas gebeurde het me vaak dat leerlingen riepen: ik kan dat niet hoor! en als ik dan doorzette natuurlijk zeer wel in staat waren makkelijke en later moeilijkere Franse zinnen te gebruiken. Een onderzoek toonde aan dat als je meisjes maar zei dat waar ze mee bezig waren een creatieve opdracht was, ze de wiskundige opgaven waar ze mee bezig waren aanzienlijk beter maakten dan meisjes uit een andere klas, tegen wie gezegd was dat het wiskunde was…

Tegenwoordig kom ik nogal eens collega’s tegen die zich van te voren al indekken tegen mogelijke mislukkingen. Die collega’s nodig ik uit om te rade te gaan bij andere collega’s of bij mij.

Een leven lang leren houdt in dat je je kwetsbaar durft op te stellen. #durftevragen schrijf je dan in Twitter. Maar ja, je loopt echt het risico dat iemand daar ongevraagd commentaar op geeft. Zoals mij overkwam toen ik mijn onkunde over WordPress wereldkundig maakte. Een twitteraar spotte: Dat is de ouderdom.

Ik denk dat ik maar ophoud te leren.

NOT!