Zoeken, zoeken, zoeken

Als je gaat zoeken naar apps, vind je er gemakkelijk vele honderden. Van de standaard Apple-apps via gratis spelletjes en dure met inhoud gevulde tot enorm dure apps, waarmee je je takenlijst in bedwang kunt houden of via een midi-interface zelfs muziek kunt componeren.
Apps zat dus, die of niks kunnen, maar veel tonen, of vrijwel niks tonen, maar waar je veel mee kunt- als je er tenminste de goede ideeën bij hebt.

Als onderwijsgevende zit je dus niet verlegen om inhoud als je je leerlingen wilt laten werken met de iPad. Maar als je verlegen zit om lesideeën die je met inhoudsloze apps wilt uitvoeren, wordt het best lastiger.

Flink wat sites besteden aandacht aan interessante apps. Slechts een enkele levert kant en klare lesideeën. Dat is op zich ook niet zo vreemd. We zijn verwend geraakt in onderwijsland. Uitgevers leveren ons de boeken, de toetsen, de multimedia. Er is goed over nagedacht door ervaren leerkrachten, vormgevers hebben er hun licht over laten schijnen, onderwijskundigen hebben er feedback op gegeven. De kerncompetenties, canons en noem maar op zijn er langs gelegd. Zo. Klaar. Nu nog alleen maar in die kinderhoofden krijgen. Wat zullen we ons druk maken over lesinhouden, als we alleen nog maar de boeken hoeven volgen.

In mijn eigen lessen kreeg ik er spoeg-genoeg van. Ik reikte de leerlingen via de ELO antwoordmodellen aan en besteedde mijn tijd aan spreekvaardigheid, luistervaardigheid en soms, heel soms aan schrijfvaardigheid.

Dat vond ik een prettige manier van werken, dat gevoel werd ook gedeeld hoorde ik van mijn leerlingen: uw lessen zijn eigenlijk nooit saai. Maar ik kreeg soms van mijn leerlingen wel de klacht, dat veel van werk zo naar huis werd verplaatst en daardoor de schooldag wel werd verlengd. Tja, dat is inderdaad lastig!

Nu met het iPad in de klas project lopen we eigenlijk tegen net zo’n type keuze aan, waar niet een eenvoudig antwoord op te geven lijkt te zijn. Alles uit het boek EN activiteiten met behulp van de iPad, dat kan niet succesvol zijn.

We zullen dus moeten nadenken over leerstofkeuzes.

Hè, was het nou maar wat makkelijker

Advertenties

Privé-les over bloggen

Dat had ik nou nooit gedacht, dat ik als oude bok privé-les zou geven aan collega’s. Blijkt maar weer dat je maar een beetje meer verstand hoeft te hebben van een stukje software om gelijken verder te kunnen helpen.
Gisteren zei Michel iets belangrijks in de groep:

je hoeft niet volledig een stukje ICT-gereedschap te beheersen om het te kunnen toepassen in de les

Als we kijken naar de vaardigheden die de leerling van de 21e eeuw nodig heeft (bron:Kennisnet in druk VO najaar 2011, 12-13), dan worden daar genoemd: creativiteit, ICT-geletterdheid, samenwerken, kritisch denken, communiceren, probleemoplossende vaardigheden en sociale en culturele vaardigheden.
Ik hoop en denk dat het schrijven van een Blog het stimuleren van het leren van of onderwijzen van deze vaardigheden ondersteunt.

20111101-141647.jpg

En dan is er actie

Zo’n cursusbijeenkomst voorbereiden is een van de onderdelen van de pret. Omdat Michel en Marieke om heel verschillende privéredenen niet veel tijd konden besteden aan de voorbereiding van de tweede iPad bijeenkomst had ik wat voorwerk gedaan. Dat kwam goed uit, want ik was zelf net weer begonnen aan een cursus. Fred Korthagen en Bob Koster hadden mij en zo’n dertig andere ervaren lerarenopleiders laten oefenen met VeSIt. Die afkorting staat voor Voorstructureren, Ervaringen gebruiken, Structureren, Inzoomen, en komen tot een theorie, een praktijktheorie, zo een met een kleine t. Daarnaast was het VELG model aan de orde gekomen, waarvan eerlijk gezegd de precieze betekenis van de letters me ontschoten is, maar wat er op neer komt dat je Voorleeft wat je wilt dat je cursisten gaan ondernemen – Teach as you Preach, zeg maar – en Legitimeert wat je doet – dit is tenslotte gebaseerd op onderzoek.
In de voorbespreking die ik via Skype met Michel had, bleek dat hij in nabespreking met APS collega’s ook had teruggekregen, dat hij meer moest “ondertitelen”.
We besloten dus de diverse onderdelen van de bijeenkomst te voorzien van heldere instructie, om de collega’s zo snel mogelijk aan het werk op de iPad te krijgen en dan onderweg en aan het eind van elke oefening te beschrijven wat we gedaan hadden,eigenlijk en beetje naast onszelf te gaan staan.
Zo terugkijkend geloof ik dat we daar aardig in geslaagd zijn. Het gevoel dat ik had toen ik Michel aan het werk zag, bij zijn introductie op de uiteindelijke oefening met de niveaus van Bloom, was er een van: zo is dat dus bedoeld. Hij kon op eenvoudige wijze zo ook de weerstand van een van de collega’s intomen, de ja-maartjes het hoofd bieden.
In een sketchbook app maakte hij snel een T-pack tekening en nodigde ons uit mee te denken over waar we het over wilde hebben, maar omschreef ook de constructie van onze oefeningen in de workshop. Kon vervolgens via onder meer Bloom en Marzano de keuze voor deze didactiek onderbouwen, namelijk het creëren van een gezamenlijke vocabulaire, zodat de vervolgopdrachten ook in een gezamenlijk kader konden worden gezet.
Ook Frank – als trainer in opleiding – kweet zich goed van zijn taak. Na een snelle maar heldere instructie zette hij ons aan het werk. De korte bespreking na afloop van het werk bracht voordelen van de werkwijze naar voren: door van te voren al iets uit te leggen en dit digitaal te delen, spaar je tijd in de les, die inzetbaar is voor de hogere denkvaardigheden.
Kortom een prettige middag en avond, waarin praten over onderwijs, en doelmatigheid van werkvormen in het hier en nu werd gedemonstreerd.
We zijn niet toe gekomen aan het demonstreren van de app WordPress. Ik ben benieuwd wie durft zelf stappen in die richting te ondernemen…