Wachten met de invoering van de iPad in de klas of niet?

Vrijdag voor de vakantie was ik met Paul Scharff uitgenodigd op het Vossius gymnasium, waar men ook overweegt de iPad als leermiddel te gaan gebruiken.
Paul vertelde e.e.a. over de aanleiding om met het apparaat te gaan werken en ik heb over onze ervaringen verteld met de scholing en de opbrengst daarvan.
Grappig om te zien was dat de zaal verdeeld was in drie groepen, grosso modo: een grote groep die de verhalen aanhoorde, een groepje dat stuiterend van enthousiasme vooral benieuwd leek naar de succesverhalen en een groep waarin vooral de scepsis overheerste.
Een toehoorder vatte ons verhaal samen: “eigenlijk zeggen jullie: wacht nog maar een paar jaar, totdat dit uitontwikkeld is door de uitgeverijen.”
Feitelijk ben ik daar niet zo zeker van: het is wel de meest “gerieflijke” manier van werken. In feite wacht je gewoon op een betere methode. Mooiere plaatjes, betere oefeningen, zoals je dat al jaren deed. De methodemakers bepalen een manier van werken voor je en jij voert die uit. Toetsen liggen klaar, het is aangepast aan de kerndoelen of eindtermen. Makkelijk toch?
Dat wel, maar het wringt ook met mijn beeld van de professionele docent, die mede ontwikkelt, leermiddelen uitprobeert die naast de methode bruikbaar zijn. En dan is de iPad mede een middel om dingen uit te proberen die door heel veel anderen worden ontwikkeld, veel meer dan het verlichte despotisme van de methodes. Alleen, ja, wel duur en vrij snel “ouderwets”.
In “drive” van Daniel Pink beschrijft hij de drie elementen die mensen tot grotere prestaties brengen: autonomie, meesterschap en zingeving. (dank je wel, Michel van Ast, voor het noemen van dit boek in je presentatie).
De leraar van nu ziet zichzelf steeds meer als melkkoe in de intensieve menshouderij – zie de stakingen van de afgelopen tijd. Door zijn autonomie terug te eisen en te werken aan zijn meesterschap – door samen met anderen te onderzoeken wat efficiĆ«nte werkvormen zijn, met en zonder ICT middelen kan hij weer zin geven aan zijn leven als docent en zin krijgen in het werken met zijn leerlingen.
Hoe zien jullie dit: moeten we wachten tot iemand iets heeft uitontwikkeld, of zelf aan het werk met apparatuur die misschien niet helemaal aan onze verwachtingen voldoet, maar waarmee wel weer andere dingen kunnen dan waar we normaal gesproken mee werken?

Advertenties